سلام بر عشق ، سلام بر همدم و همراز عشق یعنی شهید و شهادت
قصه عشق را باید با غروب بود تا دانست و با هوای ابری پاییزان و با مرغی که به
ناچار پشت میله های بی احساس قفس نغمه سرایی می کند. ماجرای غم انگیز ما را در محفل
شمع و پروانه بایستی شنید و با لبخندهایی پیوند خورده با اشک و در آه سوزان شنهای
داغ دیده ... باز دلم هوای شلمچه کرده است .
ادامه نوشته
باز از فرسنگها راه بوی عطر خاکریزهایش مستم می کند . باور کنید خودم هم دیگر خسته شده ام . همین که می آیم نفسی بگیرم و با شهر بسازم ، همین که می آیم آرام آرام با زندگی روزمره دست اخوت دهم ، نمی دانم چه می شود که درست هنگام هنگامه ، آنجا که می روم تا فتحی دیگر در بودنم را رقم بزنم ، به سراغم می آیند
خدایا چاره ای ... درمانی ... راهی ... خودم هم خوب می دانم که یک بیابان و چند خاکریز و یک غروب نمی تواند اینچنین هستی ام را به بازی بگیرد . که بیابان بسیار است و خاکریز مشتی خاک و غروب کالایی که همه جا یافت می شود ... آری !
+ نوشته شده در یکشنبه سی و یکم شهریور ۱۳۹۲ ساعت 10:14 توسط فطرس
|
پایگاه اطلاعرسانی 
پایگاه اطلاعرسانی 
اگر چه بال و پر ناتوانمان دادند