سید محمد حسین شهریار تبریزی در سال 1285 ه.ش در شهر تبریز پا به عرضه هستی نهاد.

او تحصیلات خود را با قرائت قرآن کریم و نصاب گلستان سعدی آغاز کرد و بر اثر استعداد خدادادی و نبوغ فوق القاده در میان هم سن و سالان خود به نحو زیبایی درخشید و گوی سبقت را از همگان ربود و تحصیلات رائج عصر را در زادگاهش به پایان برد. شهریار برای ادامه تحصیل به تهران سفر کرد و در مدرسه دارالفنون به همراه ابوالحسن صبا،ملک الشعرای بهار و عارف قزوینی به اندوختن ذخائر علمی و کمالات ادبی پرداخت. او سپس به رشته پزشکی روی آورد و بعد از فراغت از تحصیل به عنوان افسر ارتش در دانشکده افسری، رشته پزشکی ثبت نام کرد، ولی چون علاقه و روحیه اش با جراحی سازگار نبود، از شغل پزشکی دست کشید و تقدیر برایش سرنوشت دیگری را رقم زد.

تخلص شهریار:این شاعر اهل بیت علیه السلام در اوائل بهجت تخلص می کرد و هنگامی که در رشته پزشکی بود او را دکتر بهجت می نامیدند. بعد ها با استعانت از دیوان خواجه حافظ شیرازی تخلص شهریار را انتخاب کرد او چون از حافظ تخلص درخواست کرد این شعر آمد که:

غم غریبی و غربت چو برنمی تابم                     به شهر خود روم و شهریار خود باشم