قرآن الگوی دختران جوان

جوانی فصل شورانگیز زندگی و مظهرنشاط و سازندگی است. روح لطیف و قلب ظریف جوان، جلوه‌ی زیبای آفرینش و صحیفه‌ی مصفّای هستی است.

با سپری شدن ایام كودكی و ورود به دنیای نوجوانی و سپس جوانی، اشتیاق و تلاش جوانان برای شناخت خود و پایه‌گذاری صفات شخصیتی و هویت منسجم چندین برابر می‌شود.

جوانی دوران تكوین شخصیت است و به فرموده حضرت علی‌(ع)، ضمیر نوجوان هم‌چون سرزمینی مستعد و آماده‌ی كشت، هر بذری را كه در آن كاشته شود، می‌پذیرد و بسیاری از ویژگی‌های شخصیتی انسان ازاین دوران سرچشمه می‌گیرد:

… انّما قلب الحدث كالأرض الخالیة ما ألقی فیها من شیءٍ قبلته….

…به درستی كه قلب نوجوان هم‌چون زمین ناكشته است. هرچه در آن افكنند، آن‌را می‌پذیرد….

نوجوانی و جوانی دوران الگو یابی و الگو گزینی است. در دوران شكل‌گیری شخصیت، چگونه بودن یا چگونه شدن را الگوها به نوجوانان و جوانان ارایه می‌دهند. پس توجه به این موضوع بسیار مهم و ضروری است؛ هم برای پدر و مادر و مربیان گران‌قدر و هم برای خود نوجوانان كه از احساسات بیشتر بهره می‌گیرند.

جوانانی كه ارزش‌های معنوی، دینی و اخلاق نیز برایشان مهم است، الگوهای خود را در میان شخصیت‌های مذهبی و اخلاقی می‌جویند. جوانانی كه قدرت بدنی، جمال ظاهری، ثروت و امثال این‌ها برایشان مهم است، از افرادی‌كه در این زمینه‌ها مطرح هستند، پیروی می‌كنند. بنابراین، یكی از راه‌های بسیار مهم تربیتی، توجه به این ویژگی و تلاش برای معرفی كردن الگوهای مناسب به جوانان است.  برای این منظور چه زیباست كه به چشمه جوشان فیض الهی؛ یعنی قرآن كریم مراجعه كنیم و با شناسایی الگوهای رفتاری مناسب، آن‌ها را به جوانان عزیزمان كه قلب با صفایشان سرشار از نور معنویت و فضیلت طلبی است، ارایه كنیم، هم‌چنان‌كه پیامبر گرامی اسلام‌(ص) فرموده است:

اوصیكم بالشباب خیراً فانّهم ارقّ افئدة….

به شما سفارش می‌كنم تا در مورد جوانان به نیكویی رفتار كنید؛ زیرا قلب‌هایی رقیق و نفوذ پذیر دارند….

در راستای این هدف، به شماری از آیات سوره مباركه «القصص» اشاره می‌كنیم كه در آن ماجرایی مطرح می‌شود كه میان حضرت موسی‌(ع) و دختر جوان و مؤمن مدینی رخ داده است. در این‌جا، دو الگوی زیبای اخلاقی و رفتاری برای جوانان معرفی می‌گردد.

ادامه نوشته

زن از دیدگاه قرآن

 

این که، در قرآن از چه پایگاه عظیمی برخوردار است، مبتنی بر این است که: انسان در قرآن چه پایگاهی دارد. چون قرآن کریم هرگز برای هدایت «مرد» نیامده است، بلکه برای هدایت «انسان » آمده است، لذا وقتی هدف رسالت را تشریح می کند، وغرض از نزول وحی را بازگو می نماید، می فرماید:

شهر رمضان الذی انزل فیه القران هدی للناس ⁽¹⁾

ماه رمضان همان ماهی است که در آن قرآن نازل شده است، که مردم را هدایتگر باشد.

کلمه ناس صنف مخصوص یا گروه خاصی را در نظر ندارد بلکه شامل زن ومرد بطور یکسان می شود.

قرآن کریم، گاه تعبیر به «ناس » وگاه تعبیر به «انسان » می کند ومی فرماید:

ما برای انسان، قرآن فرستادیم.

الرحمن علم القران، خلق الانسان، علمه البیان ⁽²⁾

خدای رحمان، قرآن را یاد داد، انسان را آفرید، به او بیان آموخت.

در آیه اول، سخن از تعلیم قرآن است، بعد سخن از خلقت انسان، وبعد سخن از تعلیم بیان. با این که نظم طبیعی آن است که اول انسان خلق بشود، بعد بیان یاد بگیرد، وبعد قرآن را بفهمد. خداوند رحمان، معلم است، ورحمتش هم فراگیر است.

ادامه نوشته