معنای لغوی امر[ویرایش]
امر در لغت دو معنی دارد؛ یكی كار که جمع آن امور است [۱] و دیگری دستور و طلب که جمع آن اوامر است. [۲]
معنای لغوی نهی[ویرایش]
نقیض امر، نهی [۳] به معنای زجر و منع [۴] است.
معنای لغوی معروف[ویرایش]
معروف از ماده «عرف» به معنای شناخته شده [۵]
معنای لغوی منکر[ویرایش]
منكر از ماده «نكر» به معنی ناشناخته است. [۶]
معنای اصطلاحی امر به معروف و نهی از منکر[ویرایش]
امر در اصطلاح، اسمی است برای هر كاری كه با عقل و شریعت نیكو شناخته شده [۷] و منكر، ضد معروف و هر كاری است كه عقلها و خردهای سلیم، زشتی آن را حكم میكند یا اینكه عقلها در زشتی و خوبی آن كار سكوت میكنند، سپس دین و شریعت بدی و زشتی آن را بیان میكند. [۸] پس امر به معروف یعنی فرمان دادن به نیكی و نهی از منکر، باز داشتن از بدی و ناپسندی است. [۹]
شناخت معروف و منكر[ویرایش]
بهترین راه شناخت معروف و منکر، مراجعه به شرع مقدّس و عقل سلیم است. بر این اساس هر چیزی را كه شارع مقدس به آن امر كرد و مردم را به انجام آن تشویق نمود، آن چیز «معروف» و هرگاه شارع مقدّس، از چیزی نهی كرد و مردم را از انجام آن سرزنش نمود، آن چیز منكر است [۱۰] و همچنین میتوان برای شناخت معروف و منكر از عقل سلیم بهره برد.
از انواع معروف میتوان به امور واجب و مستحب از قبیل ایمان، احیای مراكز دینی و مساجد، یتیم نوازی و... [۱۱]و از انواع منكر به امور حرام و مکروه از قبیل غیبت، دروغ و... [۱۲]اشاره داشت.
اهمیت امر به معروف و نهی از منكر[ویرایش]
← امر به معروف و نهی از منكر در قرآن
در قران آیات زیادی وجود دارد كه به روشنی، جایگاه امر به معروف و نهی از منكر را یاد آوری میكند. در اینجا بنا به اهمیت این دو حکم الهی و نیز بهرهمند شدن از چشمه جوشان قرآن، به چند آیه اشاره میشود:
۱- «وَ لْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ یَدْعُونَ إِلیَ الخَْیرِْ وَ یَأْمُرُونَ بِالمَْعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَ أُوْلَئكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ؛ باید از میان شما، جمعی دعوت به نیكی و امر به معروف و نهی از منكر كنند! و آنها همان رستگارانند» [۱۳]
۲- «كُنتُمْ خَیرَْ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لَوْ ءَامَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكاَنَ خَیرًْا لَّهُم مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَ أَكْثرَُهُمُ الْفَاسِقُونَ؛ شما بهترین امتی بودید كه به سود انسانها آفریده شدهاند (چه اینكه) امر به معروف و نهی از منكر میكنید و به خدا ایمان دارید» [۱۴]
۳- «خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الجَْاهِلِینَ؛ (به هر حال) با آنها مدارا كن و عذرشان را بپذیر و به نیكیها دعوت نما و از جاهلان روی بگردان.» [۱۵]
۴- «التَّئبُونَ الْعَبِدُونَ الحَْمِدُونَ السَّئحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الاَْمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّاهُونَ عَنِ الْمُنكَرِ وَ الحَْفِظُونَ لحُِدُودِ اللَّهِ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ... آمران به معروف، نهی كنندگان از منكر و حافظان حدود(و مرزهای) الهی،(مؤمنان حقیقیاند) و بشارت ده به(اینچنین) مؤمنان!» [۱۶]