وجود مقدس حضرت فاطمه زهرا(س) يکي از درخشان ترين چهره هاي والاي انساني و نمونه کامل خلقت پروردگار در قالب زن مي باشد، پيروي و تاسي به چنين شاهکار آفرينش در بر گيرنده سعادت و رستگاري در دنيا و آخرت است.

حضرت زهرا(س) از نظر زندگي مادي؛ بشري چون ديگران است، اما از جنبه معنوي؛ به آنجا رسيد که شناخت تمامي ابعاد شخصيتي آن حضرت بسي دشوار و دستيابي به همه جوانب آن مشکل بسيار است. مقامي که آن بزرگوار در اثر بندگي خدا و شناخت و معرفت حضرت حق به دست آورد؛ مقامي بس بزرگ و فضايل او بي شمار است و همين حقيقت است که امام صادق(ع) فرمود: « فاطمه همان شب قدر است، هر کسي فاطمه را آن چنان که بايد بشناسد، به حقيقت شب قدر را درک کرده است. علت نامگذاري آن حضرت به «فاطمه» آن است که خلايق از کنه معرفت وي بريده شدند.» (بحارالانوار، ج ۴۳، ص ۶۵) اين نوشتار با توجه به هم زماني ايام فاطميه با شهادت استاد مطهري به بررسي گوشه هايي از شخصيت زهراي مرضيه(س)، در آثار و انديشه اين متفکر بزرگ مي پردازد. در سوره مبارکه دهر براي اهل بهشت و ابرار انواع نعمت ها غير از نعمت حورالعين اسم برده شد. در اين جا اين سوال مطرح مي شود که چرا در اين سوره از حورالعين نامي نمي برد؟ اين سوالي است که مفسران - حتي مفسران اهل تسنن - مطرح کرده اند.

در تفسير الميزان نکته اي را از تفسير ابوالسعود نقل مي کند و معلوم نيست که او اولين بار اين نکته را ذکر کرده است يا خير؟ و نيز او متوجه شده که اين نکته در روايات هم هست و در ميان اهل سنت شايد اول کس او متوجه شد چرا در اين آيات نامي از حورالعين برده نشده است؟ مي گويد براي اين که قبلا سخن ابرار بود و اين آيه شان نزولش فاطمه و حسن و حسين(ع) است، چون در اين جا نام فاطمه بوده است، خداوند اکراما لفاطمه ، اسمي از حورالعين نبرده است. (شهيد مطهري، آشنايي با قرآن، ج ۱۱،ص ۷۹، الميزان ج ۲۰، ص ۲۱۰)