فطرس

سخنانی که از حسین بن علی علیه السلام نقل شده نادر است ولی همان مقداری که هست از همان روح حکایت می کند. از حسین بن علی علیه السلام پرسیدند:شما سخنی را که با گوش خودت از پیامبر شنیده ای را برای ما نقل کن ببینید انتخاب حسین علیه السلام از سخنان یامبر چگونه است! از همین جا می توانید مقدار شخصیت او را بدست آورید؛ حسین علیه السلام گفت آنچه که من ازپیامبرشنیده ام  این است:(ان الله تعالی یحب معالی الامور و اشرفها و یکره سفسافها) خدا کارهای بزرگ و مرتفع را دوست میدارد، از چیزهای پست بدش می آید. رفعت و عظمت را ببینید که وقتی می خواهد سخنی از پیامبر نقل کند اینچنین سخنی را انتخاب می کند؛ در واقع دارد خودش را نشان می دهد. از حسین علیه السلام اشعاری هم به دست ما رسیده است که باز هم همین روح در آن متجلی است:

سبقت العالمین الی المعانی                             بحسن خلیقة و علو همه

و لاح بحکمتی نورالهدی فی                           لیال فی ضلالة مد لهمه

یرید الجاحدون لیطفؤن                                  و یأبی الله الا ان یتمه

سخنان بسیار محدودی که از حسین علیه السلام به ما رسیده همین طور است اینها مربوط به واقعه عاشورا هم نیست، مربوط به قبل از آن است و ربطی هم به آن ندارد. سخن دیگر او این است:(موت فی عز خیر من حیاة فی ذل) مردن با عزت و شرافت از زندگی با ذلت بهتر است.

جملۀ دیگری از او منقول است:( ان جمیع ما طلعت علیه الشمس فی مشارق الارض و مغاربها، بحرها و برها و سهلها و جبلها عند ولی من اولیا الله و اهل المعرفة بحق الله کفئ الضلال) ضمناً شما از اینجا می فهمید یک مردی که حماسه الهی است فرقش با دیگران چیست. می فرمایند: جمع آنجه خورشید بر آن طلوع می کند، تمام دنیا و ما فیها، دریای آن و خشکی آن، کوه و دشت آن در نزد کسی که با خدای خودش آشنایی دارد و عظمت الهی را درک کرده و در پیشگاه الهی سرسپرده است، مثل یک سلیه است.بعد اینطور ادامه می دهد:(الا حر یدع هذه اللماظة لاهلها) آیا یک مرد آزاده پیدا نمی شود که به دنیا و ما فیهای آن بی تفاوت باشد؟ دنیا و ما فیها برای انسانی که بخواهد خود را بنده و برده آن کند،به آن طمع داشته باشد و آن را هدف کار خودش قرار دهد، مثل لماظة است. می دانید لماظة چیست؟ انسان وقتی غذا می خورد، لای دندانهایش یک چیزی مثل یک تکه گوشتی باقی می ماند که با خلال آن را در می آورد. همان را لماظة می گویند. یزید و ملک یزید و دنیا و ما فیهایش در منطق امام حسین علیه السلام لماظة هستند بعد می گویند:ایها الناس! در دنیا بجز خدا چیزی پیدا نمی شود که این ارزش را داشته باشد که شما جان و نفس و خودتان را به آن بفروشید، خودتان را نفروشید، آزادمرد باشید، خودفروش نباشید.